این حال من ِ بی توست!

پیش نوشت:

کتاب" آدمفرشته"ی حسین غیاثی عزیز چاپ شد.
انتشارات شانی

نمونه ای از ترانه های این مجموعه:

فرحزاد

خنجر از پشت نخوردی دختر          نه، تو نامردی ندیدی از خودی

توی قهوه خونه عاشقت شدم          توی قهوه خونه عاشقش شدی

رفقای نون به نرخ روز خور             رفقای مهربونه نانجیب

بر زدن تو رو ازم نامردا                  توی ِ بویِ تند نعنا و دوسیب

یک دقیقه هم بهم فکر نکن          حیفه که حروم بشن ثانیه هات

دود و حلقه حلقه بازی بده و          جون قلیونو بگیر با  ریه هات

دلم از تو بیشتر از تموم  دنیا  پُر  دختر

حالم از هر چی فرحزادِ به هم می خوره دختر


بُر زدن تو رو ازم نامردا                 اینو تنهایی و بارو ن می گه

تب دستام قلم و آتیش زد             این ترانه داره هذیون می گه

:در صدِ الکل من پایینه                کشفِ صد در صدیِ “رازی”کو

قهوه خونه ها عذابم می دن          “میرزا صالح شیرازی” کو

بوی الکل تو سرم می پیچه          می خورم ،با دو تا چشم ِسرخ ِ خیس

به سلامتی هر چی مرده             به سلامتیِ چیزایی که نیس

دلم از تو بیشتر از تموم  دنیا  پُر  دختر

حالم از هر چی فرحزادِ به هم می خوره دختر


...

زندگی نامه ی خصوصی تو

 تو که خونه ت رو دست مهتابه            پشت پلکت فرشته می خوابه

جنگ اعصابه زندگی بی تو                 زندگی بی تو جنگ اعصابه

مرگ بر جاده های یک طرفه               جاده های بلا گرفته ی شوم

“دوستت دارم “های بی مورد             “دوستم داری” های بی مفهوم*

شرم انگشت و دکمه های سمج         خاطرات مزخرف اروتیک

نامه های مچاله ی بد قول                   کارت های مزخرف تبریک

من و از بوی تند الکل و دود                 من و از بسته های خالی قرص

من و از کا فه های در به دری              من و از قهوه های تلخ بپرس

مجرمم تو شبی که زن نشدی            مرد باش و من و محاکمه کن

ته نشین ترانه های من و                   با صدای بلند زمزمه کن

از شب حجله ی بدون عروس               تا گناه شب عروسی تو

من به اسم ترانه مشکوکم                 ” زندگی نا مه ی خصوصی تو”

  __________________________________________________________________

...همیشه اولین صفحه دفترهایم جای تو بود تا هر بار که ورقشان می زنم حضورت را باور کنم و آخرین صفحه ها همیشه جای ترانه های من بود، که چندان اهمیتی نداشت... "به نام تو و برای تو که همه تو هستی" را همیشه بالاترین جای دفترها و ورق های امتحان داشتم و حتی معلم های بد اخلاق و بی احساس را به شعر می آوردم.. روی صفحه اول دفترها هنوز هم دست خطشان را به شعر دارم که نه برای من.. برای تو می نوشتند...
خط به خط دفترها بوی حافظ می گرفتند و سعدی و مولانا و.. اما هیچ وقت شاگرد خوبی نبودم... نه برای معلم ها، نه برای تو... درس هر روز من سر کلاس فکر کردن به تمام لحظه های با تو و بی تو بود، مدرسه ی من اینجا نبود!
شاید به خاطر همین آخر هر سال ِ‌ دبیرستان کارنامه ام با نمره های بی رحمانه ای که هیچ وقت معنی شان را نفهمیدم محو شده بود و من این ها را بلد نبودم...
نمیدانستم چرا هیچ کس به شعری که ابتدای پاسخنامه می نوشتم و یا نقاشی هایی که آخر برگه سفید می کشیدم نمره نمی داد؟!! من اینها را می دانستم!
...و فقط می دانستم.. فقط می دانم که چه طور بگویم بی تو حال من خوب است... ولی تو باور نکن!!!

   + سیامک ساسانیان Siamak Sasanian - ٢:۱٩ ‎ب.ظ ; دوشنبه ۳۱ فروردین ۱۳۸۸