يــه ثــانــيــه

عاشق و بیزار

سیامک ساسانیان Siamak Sasanian — Sat, 10 Dec 2011 15:11:34 GMT

قبل از هر چیز باید صمیمانه از همه دوستانی که همراهیم می کنند و در طی این مدت به من لطف داشتند تشکر کنم و معذرت خواهی کنم که نمی تونم به خاطر مشغله زیاد بهشون سر بزنم. حتی به روز کردن یه ثانیه هم اینروزها برام میسر نبود. هر چند که حالا این طلسم شکسته شد.

ترانه ای که می خونید واگذار شده و در واقع اون رو بر اساس ملودی نوشتم...

چی شد از کدوم دو راهی

به ته جاده رسیدیم؟

دور عشق و آشنایی

چرا ساده خط کشیدیم؟

بین دستای من و تو

بگو کی فاصله انداخت؟

بگو چی شد که نگاهت

دیگه حتی منو نشناخت؟

دنبال یه خندم از تو

وسط عکسای پاره...

بگو کی قد من از تو

اینهمه خاطره داره؟!!

من به انتها رسیدم

از یه عشق بی اراده...

وقتی از یاد تو رفتم

خیلی ساده... خیلی ساده!!

منو با یه بغض مبهم

به ته جاده رسوندی

اگه عاشقم نبودی...

چرا قلبمو شکوندی؟

آخرین فرصت عشقو

تو تو این خونه نگه دار

فاصله فقط یه لحظه س

بین یه عاشق و بیزار...

عاشق و بیزار...

سیامک ساسانیان - آبان ماه 1390

آخرین حرف های یک نامه

سیامک ساسانیان Siamak Sasanian — Thu, 02 Jun 2011 17:10:04 GMT

مثل یک انتظار طولانی
چشم در راه جاده های توام
بعضی از روزها به جای خودم
بعضی از روزها به جای توام

آخرین حرف های یک نامه
با تو و جای خالی ات بودم
آنقدر اشک نذر غم کردم
تا دلم را به درد آلودم

مثل رویای کودکی با یک
چشم بر هم زدن… نمی رفتی
دیر می آمدی ولی به خدا
زود از یاد من نمی رفتی

دیر می آمدی ولی شاید
آمدن را بهانه می کردی
تا که سهم من از نگاهت را
هم قلم با ترانه می کردی

تا صدای نفس نفس زدنم
با سکوت تو خوب در هم شد
انتظارم چقدر بی پایان
با قدم های کوچکت کم شد

تا همیشه به فکر می رفتم
با نشانی کوچکی از تو…
[ آخرین حرف های یک نامه
با دو چشمان کودکی از تو ]

سیامک ساسانیان
خرداد ۱۳۹۰

...

سیامک ساسانیان Siamak Sasanian — Sun, 06 Feb 2011 19:27:49 GMT

...دارم از انتظار می میرم...

خداحافظ رمضان!

سیامک ساسانیان Siamak Sasanian — Thu, 09 Sep 2010 09:20:23 GMT

خداحافظ رمضان

ببخشید که دلم نمیاد عید فطر رو تبریک بگم...

همون لحظه میری که مثل همیشه

دلم به کمون ِ نگاهت شکاره

نگو باز میری و باید بمونم

خداحافظی گریه مو درمیاره

تو که طعم ِ آغوش ِ مهمون نوازت

به خوبی ِ خوبی!‌ به ماهی ِ‌ماهه!

اگه با تو سی روز و شب زنده بودم...

ولی من هنوزم تمومم سیاهه

چقد باید از اشتیاقم بدونی

که منت بذاری به یه قلب خسته

کجا دیده بودی که وقت جدایی

یکی ناگزیره... یکی دلشکسته

دلم زیر و رو شد سحرها و شب ها

تو بیدار کردی منو از یه خواب ِ...

خداحافظی آخرین درد من نیست

که بعد از تو دنیای من در عذابه

نمی تونم این لحظه ها رو ببینم

چشام موقع رفتنت بسته میشه

تو میری ولی من به یاد تو هر شب

دلم به «خدا» داره وابسته میشه

...............................................

..............................................

بخشی از یک ترانه

سیامک ساسانیان ١٨/شهریور/١٣٨٩

یه روزی یه پنجره بود

سیامک ساسانیان Siamak Sasanian — Tue, 18 May 2010 09:54:57 GMT

.......................................................................................................................

...............................................................................................................هیچی!

یه روزی یه پنجره بود

توی یه شهر ِ سوت و کور

رو به یه دیوار بلند

با همه قهر، از همه دور

نگاش به سمت ِ ناکجا

با همه بود، اما جدا

یه عمری باز و بسته شد

تو قفس ِ فاصله ها

یه قلب سخت ِ شیشه ای

تنهای تنها تا ابد

یه قاب ِ سرد ِ یخ زده

میون ِ‌آدمای بد

تا زد و مثل آدما

نفس نفس گلایه شد

نگاه ِ‌خورشیدو گرفت

واسه همیشه سایه شد

فرصت ِ آشنایی شد

میون ِ آدما نشست

چشماشو بست و وا نشد

سنگ شد و قلبا رو شکست

گلایه بود و گریه بود

زیر یه گنبد کبود

اول ِ هر چی بین ماست

یه روزی یه پنجره بود...

سیامک ساسانیان

باران گرفت!

سیامک ساسانیان Siamak Sasanian — Sat, 05 Dec 2009 11:21:38 GMT

بلبل به چمن زان گل رخسار نشان دید
پروانه در آتش شد و اسرار، عیان دید
عارف صفت روی تو در پیر و جوان دید
یعنی همه جا عکس رخ یار توان دید
دیوانه منم.. من! که روم خانه به خانه

شیخ بهایی

(متن کامل این مسمط در ادامه مطلب)

باران گرفت!

خورشید صبر کرد، عالم سیاه شد
باران گرفت! ابر، هم آغوش ماه شد

چشم زمین به فاصله ها تر شد و گریست
بیچاره سنگ، یکدفه پر پر شد و گریست

حتی تمام ثانیه ها اشتباه ماند
آدم دوباره مثل ازل بی گناه ماند

باران گرفت! اشک دوباره شدید شد!
بغضم شکست! فاصله ها نا پدید شد...

باران گرفت! فاصله ها را به خواب برد
حتی سئوال آینه را بی جواب برد

آبی دوبار از شب تیره نشان گرفت
باران تمام شد... دل آسمان گرفت!

چیزی جز عشق وعشق به باور نمی رسید!
روز از دوباره شد و به آخر نمی رسید...

باران گرفت...

سیامک ساسانیان
آذرماه 88

همیشه این روزها که می رسید حال و هوای متفاوتی داشتم. این را از آن جایی می گویم که من و تمام اتفاقات خوب و بد زندگی ام تصمیم گرفته ایم سال هشتاد و هشت را متفاوت باشیم!! نمیدانم این سال چه جذابیت و ویژگی خاصی برای من داشته که از سال های دیگر متمایزش کرده؟! چون احتمالا ملاکم تنها دو هشت در کنار هم قرار گرفته نیست! :)

تا کی به تمنای وصال تو یگانه
اشکم شود از هر مژه چون سیل روانه
خواهد که سرآید غم هجران تو یا نه
ای تیره غمت را دل عشاق نشانه
جمعی به تو مشغول و تو غایب زمیانه

رفتم به در صومعه عابد و زاهد
دیدم همه را پیش رخت راکع و ساجد
در میکده رهبانم و در صومعه عابد
گه معتکف دیرم و گه ساکن مسجد
یعنی که تو را می طلبم خانه به خانه

روزی که برفتند حریفان پی هر کار
زاهد سوی مسجد شد و من جانب خمار
من یار طلب کردم و او جلوه گه یار
حاجی به ره کعبه و من طالب دیدار
او خانه همی جوید و من صاحب خانه

هر در که زنم صاحب آن خانه تویی تو
هر جا که روم پرتو کاشانه تویی تو
در میکده و دیر که جانانه تویی تو
مقصود من از کعبه و بتخانه تویی تو
مقصود تویی ...کعبه و بتخانه بهانه

بلبل به چمن زان گل رخسار نشان دید
پروانه در آتش شد و اسرار عیان دید
عارف صفت روی تو در پیر و جوان دید
یعنی همه جا عکس رخ یار توان دید
دیوانه منم من که روم خانه به خانه

عاقل به قوانین خرد راه تو پوید
دیوانه برون از همه آئین تو جوید
تا غنچهء بشکفتهء این باغ که بوید
هر کس به بهانی صفت حمد تو گوید
بلبل به غزل خوانی و قمری به ترانه

بیچاره بهایی که دلش زار غم توست
هر چند که عاصی است ز خیل خدم توست
امید وی از عاطفت دم به دم توست
تقصیر "خیالی" به امید کرم توست
یعنی که گنه را به از این نیست بهانه

"شیخ بهایی"

فقط یک لحظه دست تو رها شد بیخودی از من...

سیامک ساسانیان Siamak Sasanian — Mon, 31 Aug 2009 03:26:51 GMT

شاید اگر مدتی باشد که به "یه ثانیه" نیامده اید، از عوض شدن چهره اش کمی تعجب کنید. از خصوصی شدن بعضی از نوشته هایم... بعضی از ترانه ها...

اتفاق عجیبی بود.. که شاید فکر نمی کردم برای من هم روزی اتفاق بیفتد. یا بهتر است بگویم فکر می کردم اتفاق بیفتد، اما هرگز تصور نمی کردم که انقدر تلخ و سخت باشد. دقیقا 22 تیر سال 87 بود که ترانه "اولین بار" رو سرودم. یک ماه بعد (23 مرداد 87)در هفته نامه اطلاعات هفتگی هم به چاپ رسید و در جاهای دیگر از جمله همین وبلاگ هم منتشر شد.

روز قبل یعنی 8 شهریور 88، نامه ای به من رسید از خواننده ای که حرف هایی برای گفتن داشت. خب معمولا حرفهای یک خواننده با یک ترانه سرا، باید پیرامون همکاری در موسیقی باشد. با توجه به اینکه قبلا هم از این نامه ها داشتم.. همین فکر را می کردم. با نام خواننده جستجویی در اینترنت کردم و به چند تراک از موسیقی هایی که تا بحال خوانده بودند رسیدم. تصمیم گرفتم، تعدادی شان را بشنوم. اولی و دومی را شنیدم... ولی سومی من رو میخکوب کرد! درست می شنیدم.. ترانه ای که داشتم می شنیدم... متعلق به من بود. اما یادم نمی آمد که در مورد واگذاری ترانه "اولین بار" با کسی صحبت کرده باشم.

ترانه ی من به سرقت رفته بود... و با اسم "قصه مبهم" منتشر شده بود. شاید برای کسی که ترانه هایش را در وبلاگ اش و در نشریات منتشر می کند، چنین اتفاقی قابل پیش بینی بود. اما واقعا برایم سخت بود.

در این بین آقای خواننده هم می گفتند که بی تقصیرند. من هم سعی می کردم اتفاقی که افتاده بود را بیش از این به خودم سخت نگیرم. فقط همه ی حرف ها را باور کردم. ترانه هم تقریبا با اسم من منتشر شده بود و کمی آرام بودم.

ولی از این به بعد، از من دیگر ترانه ای در وبلاگم منتشر نخواهد شد. مگر اینکه واگذار شده باشد. البته همکاری های ترانه ای من با نشریات کماکان ادامه دارد.

اولین بار (قصه ی مبهم)

نه من تنها شدم از تو
نه تو تنها شدی از من
فقط یک لحظه دست تو
رها شد بیخودی از من

فقط یکدفعه دیواری
نشسته بین من تا تو
فقط دیگه نه تو با من
فقط دیگه نه من با تو

فقط این آخرین باره
که چشمام رو تو وا میشه
که این رویاس اگر گاهی
«من» و «تو» شکل «ما» میشه

فقط این اولین باره
که حس بی کسی دارم
که حتی با حضور تو
همش دلواپسی دارم

فقط این قصه ی مبهم
که باور کردنی هم نیس
رسیده جایی از قلبم
که آواری به جز غم نیس..!

ترانه سرا: سیامک ساسانیان

چند روزی است که به همراه خانم نگار نیک نفس در وبلاگ هنرمندان پرشین بلاگ مشغول کار هستیم. امیدوارم تعامل خوب و سازنده ای با هنرمندان حاضر در پرشین داشته باشیم و از هنرمندان عزیز هم می خواهم که اخبار فعالیت هایشان را به ما اطلاع دهند تا ما هم به اطلاع سایر دوستان برسانیم. هنرمندانی رو میشناسیم که به لیست هنرمندان پرشین اضافه خواهند شد. و اگر شما هم هنرمندانی را می شناسید که در پرشین بلاگ، وبلاگ دارند، یا خودتان از هنرمندان پرشین هستید اطلاع دهید تا به لیست هنرمندان پرشین بلاگ اضافه کنیم.

------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

از همه ی علاقمندان به ترانه و ترانه سرایی دعوت می کنم سروده های خودشان را به آدرس lyric@HonarmandOnline.Ir یا SiamakMW@Gmail.com ارسال کنند. سرویس ترانه هفته نامه بین المللی هنرمند پس از بررسی، آثار ارسالی را با نام خودتان منتشر خواهد کرد.

تقدیر

سیامک ساسانیان Siamak Sasanian — Thu, 30 Jul 2009 12:23:43 GMT

مشاهده یادداشت خصوصی

برو.. دلم میگه حلالی!

سیامک ساسانیان Siamak Sasanian — Tue, 23 Jun 2009 03:23:31 GMT

مشاهده یادداشت خصوصی

این حال من ِ بی توست!

سیامک ساسانیان Siamak Sasanian — Mon, 20 Apr 2009 10:49:04 GMT

پیش نوشت:

کتاب" آدمفرشته"ی حسین غیاثی عزیز چاپ شد.
انتشارات شانی

نمونه ای از ترانه های این مجموعه:

فرحزاد

خنجر از پشت نخوردی دختر          نه، تو نامردی ندیدی از خودی

توی قهوه خونه عاشقت شدم          توی قهوه خونه عاشقش شدی

رفقای نون به نرخ روز خور             رفقای مهربونه نانجیب

بر زدن تو رو ازم نامردا                  توی ِ بویِ تند نعنا و دوسیب

یک دقیقه هم بهم فکر نکن          حیفه که حروم بشن ثانیه هات

دود و حلقه حلقه بازی بده و          جون قلیونو بگیر با ریه هات

دلم از تو بیشتر از تموم دنیا پُر دختر

حالم از هر چی فرحزادِ به هم می خوره دختر

بُر زدن تو رو ازم نامردا                 اینو تنهایی و بارو ن می گه

تب دستام قلم و آتیش زد             این ترانه داره هذیون می گه

:در صدِ الکل من پایینه                کشفِ صد در صدیِ “رازی”کو

قهوه خونه ها عذابم می دن          “میرزا صالح شیرازی” کو

بوی الکل تو سرم می پیچه          می خورم ،با دو تا چشم ِسرخ ِ خیس

به سلامتی هر چی مرده             به سلامتیِ چیزایی که نیس

دلم از تو بیشتر از تموم دنیا پُر دختر

حالم از هر چی فرحزادِ به هم می خوره دختر

...

زندگی نامه ی خصوصی تو

تو که خونه ت رو دست مهتابه            پشت پلکت فرشته می خوابه

جنگ اعصابه زندگی بی تو                 زندگی بی تو جنگ اعصابه

مرگ بر جاده های یک طرفه               جاده های بلا گرفته ی شوم

“دوستت دارم “های بی مورد             “دوستم داری” های بی مفهوم*

شرم انگشت و دکمه های سمج         خاطرات مزخرف اروتیک

نامه های مچاله ی بد قول                   کارت های مزخرف تبریک

من و از بوی تند الکل و دود                 من و از بسته های خالی قرص

من و از کا فه های در به دری              من و از قهوه های تلخ بپرس

مجرمم تو شبی که زن نشدی            مرد باش و من و محاکمه کن

ته نشین ترانه های من و                   با صدای بلند زمزمه کن

از شب حجله ی بدون عروس               تا گناه شب عروسی تو

من به اسم ترانه مشکوکم                 ” زندگی نا مه ی خصوصی تو”

__________________________________________________________________

...همیشه اولین صفحه دفترهایم جای تو بود تا هر بار که ورقشان می زنم حضورت را باور کنم و آخرین صفحه ها همیشه جای ترانه های من بود، که چندان اهمیتی نداشت... "به نام تو و برای تو که همه تو هستی" را همیشه بالاترین جای دفترها و ورق های امتحان داشتم و حتی معلم های بد اخلاق و بی احساس را به شعر می آوردم.. روی صفحه اول دفترها هنوز هم دست خطشان را به شعر دارم که نه برای من.. برای تو می نوشتند...
خط به خط دفترها بوی حافظ می گرفتند و سعدی و مولانا و.. اما هیچ وقت شاگرد خوبی نبودم... نه برای معلم ها، نه برای تو... درس هر روز من سر کلاس فکر کردن به تمام لحظه های با تو و بی تو بود، مدرسه ی من اینجا نبود!
شاید به خاطر همین آخر هر سال ِ‌ دبیرستان کارنامه ام با نمره های بی رحمانه ای که هیچ وقت معنی شان را نفهمیدم محو شده بود و من این ها را بلد نبودم...
نمیدانستم چرا هیچ کس به شعری که ابتدای پاسخنامه می نوشتم و یا نقاشی هایی که آخر برگه سفید می کشیدم نمره نمی داد؟!! من اینها را می دانستم!
...و فقط می دانستم.. فقط می دانم که چه طور بگویم بی تو حال من خوب است... ولی تو باور نکن!!!