بال هایت را کجا گذاشتی؟

پرنده بر شانه های انسان نشست . انسان با تعجب رو به پرنده کرد و گفت : اما من درخت نیستم . تو نمی توانی روی شانه ی من آشیانه بسازی.

پرنده گفت : من فرق درخت ها و آدم ها را خوب می دانم . اما گاهی پرنده ها و انسان ها را اشتباه می گیرم.

انسان خندید و به نظرش این بزرگ ترین اشتباه ممکن بود.

پرنده گفت : راستی، چرا پر زدن را کنار گذاشتی ؟

انسان منظور پرنده را نفهمید، اما باز هم خندید.

پرنده گفت: نمی دانی توی آسمان چقدر جای تو خالی است. انسان دیگر نخندید. انگار انتهای خاطراتش چیزی را به یاد آورد. چیزی که نمی دانست چیست. شاید یک آبی دور، یک اوج دوست داشتنی.

پرنده گفت: غیر از تو پرنده های دیگری را هم می شناسم که پر زدن از یادشان رفته است. درست است که پرواز برای یک پرنده ضرورت است، اما اگر تمرین نکند فراموشش می شود.

پرنده این را گفت و پر زد. انسان رد پرنده را دنبال کرد تا این که چشمش به یک آبی بزرگ افتاد و به یاد آورد روزی نام این آبی بزرگ بالای سرش آسمان بود و چیزی شبیه دلتنگی توی دلش موج زد.

آن وقت خدا بر شانه های کوچک انسان دست گذاشت و گفت: یادت می آید تو را با دو بال و دو پا آفریده بودم؟ زمین و آسمان هر دو برای تو بود. اما تو آسمان را ندیدی.

 

راستی عزیزم ، بال هایت را کجا گذاشتی؟

 

انسان دست بر شانه هایش گذاشت و جای خالی چیزی را احساس کرد. آن گاه سر در آغوش خدا گذاشت و گریست!!!!!

ای خدا می شود بازهم بالهایمان را به ما بدهی...

 

نویسنده: ناشناس

/ 50 نظر / 34 بازدید
نمایش نظرات قبلی
آتریسا

سلام که به وبلاگم سر زدی و نظر دادی. میدونی بالام رو کجا گذاشتم همونجا که بساط شیطون پهن بود.همونجا که شیطون در گوشم یواشکی نجوا کرد همونجا که دلم رو جا کذاشتم همونجا که شیطون خندید و من هم باهاش خندیدم [گریه]

مریم

خوشحالم می بینم بعد از مدت ها اپ کردی و به این خونه رنگ وبو دادی موفق باشی دوست خوبم

بی همتا

زیبا بود. شاید نگاهی هنوز بالهای ما را میبیند به دنبال آن نگاه باشیم.[گل]

تان

[شیطان][عینک][خجالت][قلب][عصبانی][قهقهه][خداحافظ][سبز][قهر][گریه][ماچ][بغل]

بهروز

سلام سری اول کاریکاتورهامو پست کردم منتظر حضور گرمتون هستم

آشنا ...

نویسنده ی این بخش ( بالهایت را کجا جا گذاشتی ) نام نویسندش " عرفان نظر آهاری " هستش [چشمک] راستی به وبلاگ ما هم سرس بزنید [شوخی]

sahar

salam duste aziz bazam ke mese hamishe terekondi. man az in be bad ba in weblog miam pishetun. http://tomboy-pf.blogfa.com فعلا بای

مینو تفرشی

سلام جناب ساسانیان. نوشته های شما عمیقا به فکر فرو برد.از نوشته زیبایتان ممنون.روز خوش

sahar

salam.mer30 از اینکه اومدی و آدرس جدیدم رو دیدی. وبلاگم رو به روز کردم با سخنان زیبای دکتر علی شریعتی. خواستی بیا. بای بای